हरिपाठ
हरिनामाने पाप जळते
हरि उच्चारणीं अनंत पापराशी । जातील लयासी क्षणमात्रें ॥१॥ तृण अग्निमेळें समरस झालें । तैसें नामें केलें जपतां हरी ॥२॥ हरि उच्चारण मंत्र हा अगाध । पळे भूतबाध भेणें तेथें ॥३॥ ज्ञानदेव ह्मणे हरि माझा समर्थ । न करवे अर्थ उपनिषदां ॥४॥
हरि म्हणा, की पापांचे अनंत ढीग एका क्षणात नाहीसे होतील. गवत अग्नीला भिडले की ते अग्निरूपच होऊन जाते; हरिनामाचा जप केला की पापाचेही तसेच होते. हरीचे उच्चारण हा एक मंत्र आहे, आणि त्याच्या खोलीला तळ नाही. जिथे तो उच्चारला जातो, तिथून भुताखेतांची बाधा भयाने पळून जाते. माऊली म्हणतात, “माझा हरि समर्थ आहे. उपनिषदांनाही त्याचा अर्थ सांगता येत नाही.” शेवटच्या चरणात ज्ञानदेव सांगतात की हरि उपनिषदांच्याही आवाक्यापलीकडे आहे. उपनिषदे म्हणजे वेदांच्या शेवटी येणारे, आत्मज्ञान सांगणारे प्राचीन ग्रंथ.