हरिपाठ
कापुराची वाती
साधु बोध झाला तो निरोनिया ठेला । ठायींच मुराला अनुभव ॥१॥ कापुराची वाती उजळली ज्योती । ठायींच समाप्ती झाली जैशी ॥२॥ मोक्ष रेखे आला भाग्यें विनटला । साधुंचा अंकिला हरिभक्त ॥३॥ ज्ञानदेवा गोडी संगती सज्जनीं । हरि दिसे जनीं वनीं आत्मतत्वीं ॥४॥
साधूंचा बोध ज्याच्या अंतरी खरा उतरतो, त्याचे जुने मीपण उरत नाही. तो आहे तिथेच हा अनुभव त्याच्यात मुरून जातो. कापराची वात पेटली की ज्योत होऊन जळते, आणि जागच्या जागीच संपून जाते, तसेच हे. आता मोक्ष त्याच्या आवाक्यात आला आहे, आणि भाग्य त्याला शोभा देते. हा हरिभक्त साधूंचा अंकित झाला आहे, त्यांचा दास झाला आहे. ज्ञानदेवांना सज्जनांची संगती गोड वाटते. हरि जनात दिसतो, वनात दिसतो आणि आत्मतत्त्वाच्या गाभ्यातही दिसतो. पूजेत देवापुढे कापूर जाळतात, आणि तो मागे राखही ठेवत नाही. तसेच, साधूंचा बोध मनापासून स्वीकारणाऱ्याचे जुने मीपण जळून जाते; मागे काहीच उरत नाही.