हरिपाठ
समाधी हरीची
समाधी हरीची समसुखेंवीण । न साधेल जाण द्वैतबुद्धी ॥१॥ बुद्धीचें वैभव अन्य नाहीं दुजें । एक्या केशीराजें सकळ सिद्धी ॥२॥ ऋद्धि सिद्धि निधी अवघीच उपाधी । जंव त्या परमानंदीं मन नाहीं ॥३॥ ज्ञानदेवीं रम्य रमलें समाधान । हरीचें चिंतन सर्वकाळ ॥४॥
समसुखाविना हरीच्या ठायी समाधी लाभत नाही. समसुख म्हणजे सर्वांकडे सारख्या दृष्टीने पाहणाऱ्या समचित्ताचा आनंद. हे जाणा: स्वतःला देवापासून वेगळे मानणाऱ्या द्वैतबुद्धीने ती साधणार नाही. बुद्धीचे वैभव एकच आहे, दुसरा कोणताही ठेवा नाही: एक केशीराज, म्हणजे श्रीकृष्ण. त्याच्यामुळेच सगळ्या सिद्धी प्राप्त होतात. धनसंपदा, अलौकिक सिद्धी आणि दडलेले खजिने हे सारे नुसते ओझे आहे, जोपर्यंत मन त्या परमानंदात रमत नाही. ज्ञानदेवांच्या ठायी समाधान आनंदाने रमले आहे, आणि त्यांच्या मनात सर्वकाळ हरीचे चिंतन चालू आहे.