हरिपाठ
वेदांचे नवनीत
चहूं वेदीं जाण साहि शास्त्रीं कारण । अठराही पुराणें हरिसी गाती ॥१॥ मथुनि नवनीता तैसें घे अनंता । वायां व्यर्थ कथा सांडीं मार्गु ॥२॥ एक हरी आत्मा जीवशिवसमा । वायां तूं दुर्गमा न घालीं मन ॥३॥ ज्ञानदेवा पाठ हरि हा वैकुंठ । भरला घनदाट हरि दिसे ॥४॥
हे जाण: चारही वेदांचा आणि सहाही शास्त्रांचा विषय हरीच आहे. अठराही पुराणे हरीचेच गुणगान गातात. दही घुसळून जसे लोणी काढतात, तसे या सगळ्यांतून अनंताला काढून घे, आणि त्यालाच धर. कुठेही न पोहोचवणारा, व्यर्थ कथांचा मार्ग सोडून दे. एक हरीच आत्मा आहे; सर्व जीवांच्या ठायी वसणारे खरे अस्तित्व तोच. जीवात आणि शिवात तो सारखाच आहे; येथे ज्ञानदेव परमात्म्याला शिव म्हणतात. अवघड, बिकट वाटांकडे मन उगाच धाडू नकोस. माऊलींच्या शब्दांत, हरीचा पाठ हेच वैकुंठ, विष्णूचे धाम. हरि सर्वत्र ओतप्रोत भरलेला दिसतो.