आहार करे मन भावता, इंदी किए स्वाद।
नाक तलक पूरन भरे, तो का कहिए प्रसाद॥
माणूस मनाला येईल ते खातो, आणि इंद्रिये चवीची पुरी हौस भागवून घेतात. तो नाकापर्यंत ठासून खातो. मग त्याला प्रसाद तरी का म्हणायचे?
हा सरळ सरळ हावरटपणा आहे; त्यावर फक्त प्रसाद या पवित्र शब्दाचे पांघरूण घातले आहे.