संत कबीर · मृत्यू आणि क्षणभंगुर जीवन
हमरस्त्यावरचे घर
काल खड़ा शिर ऊपरे, तैं जागु बिराने मीत। जाका घर है गैल में, सो कस सोवे निश्चिन्त॥
काळ तुझ्या शिरावर उभा आहे, कबीर म्हणतात. जे आपले नाही, त्याच्याशी दोस्ती करणाऱ्या माणसा, जागा हो! ज्याचे घर हमरस्त्यावर आहे, तो निश्चिंत कसा झोपणार? वर्दळीच्या रस्त्यावरच्या घरासमोरून कोणीही जातो-येतो, चोरसुद्धा. म्हणून अशा घराचा मालक सावध झोपतो. प्रत्येक आयुष्य अशाच रस्त्यावर उभे आहे, आणि त्या रस्त्याने काळही ये-जा करतो.