यह तन काँचा कुम्भ है, लिये फिरै था साथ।
टपका लागा फूटिया, कछु नहिं आया हाथ॥
कबीर म्हणतात, हा देह कच्च्या मातीचा घडा आहे, आणि तुम्ही तो सगळीकडे बरोबर घेऊन फिरत होतात. एक धक्का लागला, आणि तो फुटला. हातात काहीच राहिले नाही.
भट्टीत न भाजलेली माती हलक्याशा टिचकीनेही तडकते, आणि आत भरलेले सगळे जमिनीवर सांडून जाते.