संत कबीर · मृत्यू आणि क्षणभंगुर जीवन
जिवंतपणीच तोडा कर्माचा फास
साधो भाई, जीवत ही करो आसा जीवत समझे जीवत बूझे जीवत मुक्ति निवासा जीवत करम की फाँस न काटी मुए मुक्ति की आसा तन छूटे जिव मिलन कहत है सो सब झूठी आसा अबहूँ मिला तो तबहूँ मिलेगा नहिं तो जमपुर बासा सत्त गहे सतगुरु को चीन्हे सत्त-नाम बिस्वासा कहैं कबीर साधन हितकारी हम साधन के दासा॥
कबीर साधूला भाऊ म्हणून हाक मारतात आणि सांगतात: देवाची आस जिवंत असतानाच धरा. त्याला याच जन्मात समजून घ्या, ओळखा; कारण जन्म-मरणाच्या फेऱ्यातून मुक्ती याच जीवनात मिळते. कर्म, म्हणजे आपल्याच कृत्यांचे ओझे, हा एक फास आहे. तो जिवाला जन्मोजन्मी बांधून ठेवतो. जिवंतपणी हा फास तोडला नाही, तर मेल्यावर मुक्तीची आशा कसली? देह सुटला की जीव देवाला भेटेल, असे लोक म्हणतात. ती सगळी आशा खोटी आहे. आत्ता देव भेटला, तर तेव्हाही भेटेल; नाहीतर यमपुरीतच वस्ती करावी लागेल. म्हणून सत्याला धरून राहा, सद्गुरूंना ओळखा, आणि देवाच्या सत्य नामावर विश्वास ठेवा. कबीर म्हणतात, आपले खरे हित साधूच करतात, आणि मी त्यांचा दास आहे.