संत कबीर · मृत्यू आणि क्षणभंगुर जीवन
भवचक्रातल्या लाथा
मानुष जन्म नर पायके, चूके अबकी घात। जाय परे भवचक्र में, सहे घनेरी लात॥
मनुष्यजन्म मिळूनही माणूस या खेपेचा डाव गमावतो. मग तो पुन्हा भवचक्रात, जन्म-मरणाच्या फेऱ्यात, जाऊन पडतो, आणि तिथे लाथांवर लाथा खातो. हे चक्र जिवाला एका देहातून दुसऱ्या देहात नेते: पशू, पक्षी, किडे-मुंग्या, सगळ्या योनींतून. या सगळ्या फेऱ्यांत सुटकेची संधी फक्त माणसाच्या जन्मातच होती, आणि त्याने ती हातची घालवली.