संत कबीर · मृत्यू आणि क्षणभंगुर जीवन
शिकाऱ्याच्या डोंगरावर खुशाली कुठली?
तन संशय मन सोनहा, काल अहेरी नीत। एकै डाँग बसेरवा, कुशल पूछो का मीत॥
देह सतत धास्तावलेला असतो, मन म्हणजे शिकारी कुत्रा, आणि काळ म्हणजे रोज शिकारीला निघणारा पारधी. तिघेही एकाच रानडोंगरावर राहतात. मग मित्रा, माझी खुशाली काय विचारतोस? ज्या डोंगरावर पारधी आणि त्याचा कुत्रा राहतात, तिथे शिकार होणाऱ्या जिवाला क्षणभरही चैन पडत नाही. कबीरांना हे तिघेही एकाच माणसात दिसतात: भीतीत जगणारा देह, पारध्यामागे कुत्र्यासारखे धावणारे मन, आणि जवळ येत चाललेला काळ.