संत कबीर · मृत्यू आणि क्षणभंगुर जीवन
गेलेल्यासाठी वाजलेला ढोल
मूवा है मरि जाहुगे, मुये कि बाजी ढोल। सपन सनेही जग भया, सहिदानी रहिगौ बोल॥
तो मेला, आणि तुम्हीही मराल; त्याच्यासाठी ढोल वाजून झाला. जग स्वप्नातल्या मित्रासारखे निघाले. आठवण म्हणून फक्त त्याचे बोल उरले. या जगातले प्रेम स्वप्नातल्या मैत्रीसारखे होते: असेपर्यंत अगदी जवळचे, आणि जाग येताच नाहीसे. आता त्याचे काहीच हाती धरता येत नाही; उरले आहेत ते फक्त त्याचे शब्द.