चाकी चलती देखि कै, दिया कबीरा रोइ।
दोइ पट भीतर आइकै, सालिम बचा न कोई॥
फिरणारे जाते पाहून कबीरांना रडू कोसळले. त्याच्या दोन दगडांमध्ये जो कोणी सापडतो, तो अख्खा उरत नाही.
वरचा दगड फिरतो, खालचा जागीच राहतो, आणि मधल्या दाण्याचे पीठ होते. कबीर रडतात, कारण त्या दाण्यात त्यांना प्रत्येक जीव दिसतो. तोही दोन दगडांमध्ये सापडून भरडला जातो.