संत कबीर · मृत्यू आणि क्षणभंगुर जीवन
लाकडाला लागलेला भुंगा
कल काठी कालू घुना, जतन-जतन घुन खाय। काया मध्ये काल बसत है, मर्म न काहू पाय॥
हा देह म्हणजे लाकूड, आणि काळ म्हणजे त्याला लागलेला भुंगा. कितीही जपले, तरी भुंगा लाकूड पोखरतच राहतो. काळ या देहातच राहतो, पण हे मर्म कोणाच्याच लक्षात येत नाही. भुंगा बाहेरून हल्ला करत नाही; तसे असते, तर त्याला अडवता आले असते. तो लाकडाच्या आतच जन्मतो, आतच वाढतो, आणि लाकूड भुसभुशीत होईपर्यंत आतल्या आत पोखरत राहतो. काळही दारावर उभा असलेला शत्रू नाही. ज्या देहाचा शेवट त्याला करायचा आहे, त्याच देहात तो बिऱ्हाड करून राहिला आहे.