पांवहिं पहुमी नापते, दरिया करते फाल।
हाथन्हि पर्वत तोलते, तेहि धरि खायो काल॥
ते पायांनी पृथ्वी मोजत, एका उडीत नद्या पार करत, हातांवर डोंगर तोलत. त्यांनाही काळाने धरले आणि गिळून टाकले.
कबीर कोणाचेही नाव घेत नाहीत. ते फक्त पराक्रम मांडतात, आणि त्यातला एकही माणसाच्या आवाक्यातला नाही. मग एकाच ओळीत त्या सगळ्यांवर पाणी फिरवतात.