संत कबीर · अंतरीचा देव
मुळाविना उभे झाड
तरवर एक मूल बिन ठाढ़ा बिन फूले फल लागे साखा-पत्र कछू नहीं ताके सकल कमल-दल गाजे चढ़ तरवर दो पंछी बोले एक गुरु एक चेला चेला रहा सो रस चुन खाया गुरु निरंतर खेला पंछी के खोज अगम प्रगट कहें कबीर बड़ी भारी सब ही मूरत बीच अमूरत मूरत की बलिहारी॥
एक झाड मुळाशिवाय उभे आहे, आणि फुले न येताच त्याला फळे लागतात. त्याला फांदी नाही, पान नाही; ते सारे कमळाच्या पाकळ्यांनीच भरलेले आहे, आणि त्या साऱ्या पाकळ्या निनादत आहेत. त्या झाडावर दोन पक्षी बसून गात आहेत: एक गुरू, आणि दुसरा त्याचा शिष्य. शिष्याने गोड रस वेचून वेचून खाल्ला; गुरू मात्र न थांबता आपला खेळ खेळत राहिला. कबीर म्हणतात, ही फार गहन गोष्ट आहे: त्या पक्ष्याचा माग शोधून सापडत नाही, आणि तरी तो उघड समोर आहे. प्रत्येक रूपात रूप नसलेला देव बीजासारखा दडलेला आहे; आणि कबीर त्या रूपावरून स्वतःला ओवाळून टाकतात.