संत कबीर · अंतरीचा देव
खोल पाण्यात उतरा
जिन ढूँढ़ा तिन पाइयाँ, गहिरे पानी पैठि। जो बौरा डूबन डरा, रहा किनारे बैठि॥
ज्यांनी शोध घेतला, त्यांना खोल पाण्यात शिरूनच ते मिळाले. जो वेडा बुडायला घाबरला, तो किनाऱ्यावरच बसून राहिला. देवाच्या शोधात माणसाला स्वतःला पूर्णपणे झोकून द्यावे लागते. जो हरवून जायची तयारी ठेवून उडी घेतो, तोच काहीतरी घेऊन वर येतो. ज्याला स्वतःचीच काळजी आहे, तो काठावरून पाहत राहतो, आणि रिकाम्या हातीच परततो.