संत कबीर · अंतरीचा देव
मूळ धरले, सारे धरले
सब आए इस एक में, डाल-पात फल-फूल। कबिरा पीछा क्या रहा, गह पकड़ी जब मूल॥
फांद्या आणि पाने, फळे आणि फुले, सारे या एकातच सामावलेले आहे. कबीर विचारतात, मूळच घट्ट धरल्यावर मागे काय उरले? झाडाचा सगळा पसारा त्याच्या मुळात साठलेला असतो. सर्व काही ज्याच्यापासून उगवते, त्या एका देवाला कबीरांनी धरले आहे, आणि त्यांना कशाचीच उणीव भासत नाही. मूळ हाती आले, की जगाची प्रत्येक फांदीही त्याबरोबर हाती येते.