संत कबीर · अंतरीचा देव
लपणाराही हरी, दिसणाराही हरी
हरि ने अपना आप छिपाया हरि ने नफ़ीस कर दिखलाया हरि ने मुझे कठिन बीच घेरी हरि ने दुविधा काटी मेरी हरि ने सुख-दुख बतलाए हरि ने सब दुंद मिटाए ऐसे हरि पे तन-मन वारूं प्राणहिं तजूं हरि नहीं बिसारूं॥
प्रत्येक ओळीत कबीर करणारा म्हणून हरीचेच नाव घेतात: लपणेही त्याचे, दिसणेही; संकटात घालणेही त्याचे, सोडवणेही. हरीने स्वतःला लपवून ठेवले, आणि हरीनेच स्वतःचे सुबक, सुंदर दर्शन घडवले. हरीने मला संकटांच्या कोंडीत घेरले, आणि हरीनेच माझ्या मनातली द्विधा छाटून टाकली. सुख कशाला म्हणतात आणि दुःख कशाला, हे हरीनेच मला शिकवले. माझ्या आतली सगळी द्वंद्वे, मनाला दोन बाजूंनी ओढणारी ती सारी ओढाताण, हरीनेच मिटवली. अशा हरीवरून मी तन-मन ओवाळून टाकीन. प्राण गेले तरी चालतील, पण हरीला मी विसरणार नाही.