संत कबीर · अंतरीचा देव
अमृताच्या धारांचे नगर
मध्य आकाश आप जहँ बैठे जोत शब्द उजियारा हो श्वेत सरूप राग जहँ फूलै साईं करत बिहारा हो कोटिन चंद-सूर छिप जाहिं एक रोम उजियारा हो वाही पार एक नगर बसत है बरसत अमृत धारा हो कहैं कबीर सुनो धरमदासा लखौ पुरुष दरबारा हो॥
मध्य आकाशात, जिथे प्रभू स्वतः बसले आहेत, तिथे ज्योती आणि शब्द एकत्र झळाळतात. हे आकाश बाहेरचे नव्हे; खोल ध्यानात उघडणारे ते आतले आकाश आहे. आणि शब्द म्हणजे तिथे ऐकू येणारा देवाचा नाद. जिथे शुभ्र, तेजस्वी राग फुलासारखा उमलतो, तिथे स्वामी निवांत विहार करतात. त्यांच्या एका रोमाच्या तेजापुढे कोट्यवधी चंद्र आणि सूर्य फिके पडतात, लपून जातात. या सगळ्याच्या पलीकडे एक नगर वसले आहे, आणि त्यावर अमृताच्या धारा पावसासारख्या कोसळत असतात. शेवटी कबीर धर्मदासांना हाक मारतात; कबीरपंथी त्यांना कबीरांचे शिष्य मानतात. ऐक धर्मदासा, त्या परमपुरुषाचा दरबार डोळे भरून पाहा.