संत कबीर · अंतरीचा देव
खेळामागचा खेळिया
कहै कबीर विचार के जाके बरन न गावं निराकार और निर्गुना है पूरन सब ठांव कर्ता आनंद खेल ल्याई ओंकार ते सृष्टि उपाई आनंद धरती आनंद आकास आनंद चंद सूर परकास आनंद आदि-अंत-मध-तारा आनंद अंध-कूप उजियारा आनंद सागर-समुद्र-तरंगा आनंद सुरसति-जमुना-गंगा कर्ता एक और सब खेल मरत-जनम बिरह-मेल खेल जल-थल सकल जहाना खेल जानौं जमी-असमाना खेल का यह सकल पसारा खेल माहिं रहे संसारा कहें कबीर सब खेलन माहीं खेलनहारको चीन्हे नाहीं
कबीर खूप विचार करून त्याच्याविषयी सांगतात, ज्याला ना जात आहे, ना गाव. तो निराकार आहे, निर्गुण आहे, आणि तरीही प्रत्येक ठिकाणी पुरेपूर भरलेला आहे. कर्त्याने, म्हणजे सारे घडवणाऱ्या देवाने, आनंदाचा एक खेळ मांडला, आणि ॐकारातून, त्या पवित्र नादातून, सृष्टी निर्माण केली. धरती आनंद आहे, आकाश आनंद आहे, चंद्र-सूर्याचा प्रकाश आनंद आहे. आदी, अंत आणि मध्य आनंद आहेत, तारेही आनंद आहेत; अंधारी विहीरही आनंद आहे, आणि उजेडही. सागर, समुद्र आणि लाटा आनंद आहेत; सरस्वती, यमुना आणि गंगाही आनंदच आहेत. कर्ता एक आहे, बाकी सगळा खेळ आहे: मरणे आणि जन्मणे, ताटातूट आणि भेट. पाणी, जमीन आणि सारे जग खेळ आहे; धरती आणि आकाशही खेळच समजा. हा सगळा पसारा खेळाचाच आहे, आणि जग खेळाच्या आतच राहते. कबीर म्हणतात, सगळे खेळातच रमले आहेत; खेळ मांडणाऱ्या खेळियाला मात्र कोणी ओळखत नाही.