संत कबीर · अंतरीचा देव
मी होतो, तेव्हा हरी नव्हता
जब मैं था तब हरि नहीं, अब हरि हैं मैं नाहि। सब अँधियारा मिट गया, दीपक देख्या माहिं॥
कबीर म्हणतात, जोपर्यंत मी होतो, तोपर्यंत हरी नव्हता. आता हरी आहे, आणि मी उरलो नाही. आतला दिवा दिसला, तेव्हा सगळा अंधार नाहीसा झाला. हा “मी” म्हणजे आपण इतरांहून वेगळे कोणीतरी आहोत ही भावना, मनात भरून राहिलेला अहंकार. हे दोघे एका हृदयात एकत्र राहू शकत नाहीत. “मी” बाजूला झाला, तेव्हा कळले की आतला प्रकाश तर पहिल्यापासून तेवतच होता.