संत कबीर · प्रेम आणि विरह
क्रौंचांची साद, भरलेली तळी
अंबर कुंजां कुरलियाँ, गरजि भरे सब ताल। जिनि पैं गोबिंद बिछुटे, तिनके कौण हवाल॥
आकाशात क्रौंच पक्षी करुण साद घालत आहेत. ढगांनी गडगडाट करून सगळी तळी भरून टाकली आहेत. मग ज्यांची गोविंदापासून ताटातूट झाली, त्यांची काय अवस्था होत असेल? ही पावसाळ्याची चिन्हे. याच ऋतूत प्रवासी घरी परततात, आणि नवरा-बायको पुन्हा भेटतात. ज्या जिवाचा प्रियकर देव आहे आणि तो अजून दूरच आहे, त्याचे दुःख हा ऋतू आणखीच गडद करतो.