संत कबीर · प्रेम आणि विरह
नाच रे मना, धुंद होऊन
नाचो रे मेरो मन, मत्त होय प्रेम को राग बजाय रैन-दिन, शब्द सुनै सब कोई राहु-केतु नवग्रह नाचे, जन्म जन्म आनंद होई गिरि-समुंदर धरती नाचे, लोक नाचे हँसि-रोई छपा-तिलक लगाई बांस चढ़, हो रहा जग से न्यारा सहस कला कर मन मेरो नाचे, रीझे सिरजनहारा
नाच रे माझ्या मना, धुंद होऊन! रात्रंदिवस प्रेमाचा राग वाजव; त्याचा सूर सगळ्यांच्याच कानी पडतो. सारी सृष्टीच नाचते आहे. राहू आणि केतू नवही ग्रहांसह नाचतात; हे दोन छायाग्रह ग्रहणात सूर्य-चंद्राला गिळतात, असे मानतात. जन्मोजन्मी आनंदच आनंद होतो. डोंगर, समुद्र आणि पृथ्वी नाचतात, आणि जगातली माणसे हसत-रडत नाचतात. कोणी अंगावर पंथाचे छाप उमटवतो, कपाळावर टिळा लावतो, डोंबाऱ्यासारखा बांबूवर चढतो, आणि जगावेगळा होऊन बसतो. माझे मन मात्र हजार कलांनी नाचते, आणि ते पाहून सृष्टिकर्ता प्रसन्न होतो.