संत कबीर · प्रेम आणि विरह
अश्रूंनीच भेटणारा पती
हँस हँस कंत न पाइया, जिन पाया तिन रोय। हाँसी खेले पिउ मिलै, तो कौन दुहागिनि होय॥
हसत खेळत कोणालाच पती मिळाला नाही; ज्यांना तो मिळाला, त्यांनी रडूनच त्याला मिळवले. हसण्याखेळण्याने प्रियकर भेटत असता, तर कोणती स्त्री दुर्भागी राहिली असती? इथे पती म्हणजे देव, आणि पत्नी म्हणजे त्याच्या भेटीसाठी आतुर झालेले जीव. दुर्भागी स्त्री म्हणजे जिच्याकडे नवऱ्याने पाठ फिरवली आहे ती. देव हसण्याखेळण्याने मिळत असता, तर कोणताच जीव त्याच्याविना राहिला नसता, असे कबीरांना म्हणायचे आहे.