संत कबीर · प्रेम आणि विरह
ढगांविना पडणारी रिमझिम
चल हंसा वा देस, जहँ पिया बसै चितचोर। सुरत सोहागिन है पनिहारिन, भरै ठाढ़ बिन डोर॥ वहि देसवाँ बादर ना उमड़ै, रिमझिम बरसै मेह। चौबारे में बैठ रहो ना, जा भीजहु निर्देह॥ वहि देसवा में नित्त पूर्निमा, कबहुँ न होय अँधेर। एक सुरज कै कवन बतावै, कोटिन सुरज ऊँजेर॥
चल रे हंसा, त्या देशाला जाऊ, जिथे मन चोरणारा प्रिय राहतो. कबीर ही हाक आपल्याच आत्म्याच्या हंसाला देत आहेत; तो उडून ज्याच्याकडे जाईल, तो प्रिय म्हणजे परमेश्वर. तिथे सुरत ही पाणी भरणारी सुखी नवरी आहे; सुरत म्हणजे सगळे लक्ष प्रियावर खिळलेले मन. विहिरीवर उभी राहून ती दोराशिवायच घागर भरते. त्या देशात ढग दाटून येत नाहीत, तरी रिमझिम पाऊस पडत असतो. वरच्या माडीवर बसून राहू नकोस. बाहेर जा, आणि देहच नसल्यासारखा चिंब भिज. त्या देशात रोजच पौर्णिमा असते; तिथे अंधार कधीच पडत नाही. तिथे एका सूर्याचे नाव कोण काढतो? तो देश कोटी कोटी सूर्यांनी उजळलेला आहे.