संत कबीर · प्रेम आणि विरह
तू तू म्हणता तूच झालो
तूँ तूँ करता तूँ भया, मुझ मैं रही न हूँ। वारी फेरी बलि गई, जित देखौं तित तूँ॥
कबीर देवाशी बोलतात. ‘तू, तू’ म्हणत राहिलो, आणि शेवटी मीच तू झालो; माझ्यात ‘मी’ असे काहीच उरले नाही. तुझ्यावरून मी स्वतःला ओवाळून टाकले, तुझ्यासाठी अर्पण केले. आता जिकडे पाहतो, तिकडे तूच दिसतोस. ही भाषा एका जुन्या, प्रेमळ रीतीतून आली आहे. लाडक्या माणसाच्या डोक्यावरून काहीतरी ओवाळून टाकतात, त्याच्यावर येणारी पीडा त्या वस्तूवर जावी म्हणून. इथे ओवाळून टाकलेले आहे ते स्वतःचे ‘मी’पण.