संत कबीर · प्रेम आणि विरह
निखारे चघळणारा चकोर
गही टेक छोड़ै नहीं, जीभ चोंच जरि जाय। ऐसो तप्त अंगार है, ताहि चकोर चबाय॥
चकोराने एकदा व्रत धरले, की तो ते कधीच सोडत नाही; मग जीभ आणि चोच भाजून निघाली तरी बेहत्तर. निखारा इतका तापलेला असतो, तरी तो पक्षी त्याला चघळत राहतो. चकोर चांदणे पिऊन जगतो, अशी समजूत आहे; तो धगधगते निखारे गिळतो, असेही कवी सांगतात. हा पक्षी म्हणजे देवावर जीव जडलेला भक्त: एकदा व्रत घेतले, की कितीही चटके बसले तरी तो ते सोडत नाही.