संत कबीर · प्रेम आणि विरह
कावळे टपून बसले
माँस गया पिंजर रहा, ताकन लागे काग। साहिब अजहुँ न आइया, मंद हमारे भाग॥
मांस झडून गेले, फक्त हाडांचा सापळा उरला; कावळे आता त्याच्याकडे टक लावून पाहू लागले आहेत. तरीही स्वामी अजून आला नाही. माझे नशीबच खोटे. देवाची वाट पाहता पाहता हा प्रेमी इतका खंगला आहे, की कावळे त्याच्या मरणावर टपून बसले आहेत. दोष तो आपल्या नशिबाला देतो, दूर राहिलेल्या स्वामीला नाही.