संत कबीर · प्रेम आणि विरह
प्रिय घरी आला तो दिवस
आज दिन के मैं जाऊं बलिहारी प्रीतम साहेब आहे मेरे पहुना, घर आंगन लागे सुहावना सब प्यास लगे मंगल गायन, भये मगन लखि छवि मन भावन चरण पखारूं बदन निहारूं, तन-मन-धन सब साईं पे वारूं जा दिन पाये पिया धन सोई, होत आनंद परम सुख होई सुरत लगी सत नाम की आसा, कहें कबीर दासन के दासा
आजच्या दिवसावरून मी स्वतःला ओवाळून टाकीन. माझा प्रिय स्वामी आज माझ्या घरचा पाहुणा आहे, आणि त्याच्या येण्याने घर-अंगण खुलून दिसते आहे. माझी प्रत्येक तहान मंगलगीते गाऊ लागली आहे. ते मनोहर रूप पाहता पाहता मन त्यातच हरवून गेले आहे. घरी आलेल्या पाहुण्याचा मान ठेवतात, तसे मी त्याचे पाय धुईन, आणि त्याचे मुख न्याहाळीन. तन, मन, धन, माझे जे काही आहे ते सगळे मी त्याला अर्पण करीन. ज्या दिवशी माझा प्रिय, माझे खरे धन मला मिळाले, त्या दिवशी आनंद आला, आणि त्याच्यासोबत परम सुखही. माझे लक्ष आशेने सत्यनामाला बिलगून राहिले आहे; देवाचे हे नावच एकटे खरे आहे. दासांचे दास कबीर असे गातात.