संत कबीर · प्रेम आणि विरह
धुमसणारे ओले लाकूड
बिरह की ओदी लाकड़ी, सपचै औ धुँधवाय। दुख ते तबहीं बाँचिहो, जब सकलो जरि जाय॥
विरहात जळणारे ओले लाकूड चरचरते आणि धुमसत राहते. कबीर सांगतात, ते सगळेच्या सगळे जळून जाईल, तेव्हाच या दुःखातून तुझी सुटका होईल. सुके लाकूड भडकन पेटते आणि लगेच विझते; ओले लाकूड मात्र कितीतरी वेळ धुमसत राहते. देवासाठी झुरणाऱ्याचेही तसेच असते. त्याचा विरह एका भडक्यात संपत नाही; जळायला काहीच उरत नाही, तोवर ही वेदना टिकून राहते.