संत कबीर · प्रेम आणि विरह
क्रौंचासारखी रात्रभर रडली
रात्यूं रूंनी बिरहनीं, ज्यूं बंचौ कूं कुंज। कबीर अंतर प्रजल्या, प्रगट्या बिरहा पुंज॥
हरवलेल्या पिलांसाठी क्रौंच पक्षीण आक्रोश करते, तशी ही विरहिणी रात्रभर रडली. कबीरांचे अंतःकरण आतल्या आत पेटले, आणि विरहाचा मोठा लोळ बाहेर उसळून आला. उत्तर भारतातल्या लोकगीतांत क्रौंचाची मोठी, करुण हाक म्हणजे जणू वियोगाचाच सूर. इथला वियोग जिवाचा आहे: रडणारी स्त्री म्हणजे कबीर स्वतः, आणि तिने गमावले आहे ते देवाला.