संत कबीर · मन, अहंकार आणि माया
अमृताने पोसलेले विष
जहर जिमी दै रोपिया, अमी सींचे सौ बार। कबीर खलक ना तजै, जामें जौन विचार॥
जमिनीत विषाचे रोप लावा, आणि त्याला शंभर वेळा अमृताने शिंपा, तरी ते विषच राहते. कबीर म्हणतात, माणसेही अशीच असतात: ज्याच्या मनात जशी वृत्ती रुजली, ती तो सोडत नाही. मृत्यूलाही दूर ठेवणारे अमृतसुद्धा विषाच्या मुळाला गोड करू शकत नाही. माणसाच्या आत जे मूळ धरून बसले, ते तिथेच राहते.