संत कबीर · मन, अहंकार आणि माया
मनाने रचलेला हिंदोळा
जहँ चेत अचेत खंभ दोऊ मन रच्या है हिंडोर तहँ झूलै जीव जहान जहँ कतहुँ नहीं चित ठौर और चंद-सूर दोऊ झूलैं नाहीं पावें अंत चौरासी लाखहु जीव झूलें रवि ससि धाय कोटिन कल्प जुग बीतिया आने न कबहुँ हाय धरनी आकाशहु दोऊ झूलैं झूलैं पवनहु नीर धरि देह हरि आपुहिं झूलैं जो लखहिं दास कबीर
मनाने एक हिंदोळा रचला आहे. चेत आणि अचेत हे त्याचे दोन खांब: ज्याला जाणीव आहे ते सगळे, आणि ज्याला जाणीव नाही ते सगळे. त्यावर प्रत्येक जीव आणि सारे जग झुलते आहे, आणि चित्ताला कुठेही टेकायला जागा नाही. चंद्र आणि सूर्यही त्यावर धावत धावत झुलतात, पण त्याचा अंत त्यांना कधी सापडत नाही. सगळ्या प्रकारचे प्राणी त्यावर झुलतात; जुन्या गणनेतल्या चौऱ्याऐंशी लक्ष योनींपैकी एकही सुटलेली नाही. मोजता येणार नाहीत इतकी युगे लोटली, पण हा हिंदोळा कधीच बदलला नाही. पृथ्वी आणि आकाश झुलतात, वारा आणि पाणीही झुलतात. हरी स्वतः देह धारण करून झुलतो. आणि त्याचे दास कबीर हे सारे पाहत असतात.