संत कबीर · वाणी, संगत आणि आचरण
पायाखालचे गवत
कबीर घास न नींदिए, जो पाऊँ तलि होइ। उड़ि पड़ै जब आँखि मैं, खरी दुहेली होइ॥
कबीर स्वतःलाच बजावतात, पायाखाली पडलेल्या गवताला तुच्छ लेखू नकोस. त्याची एखादी काडी उडून डोळ्यात गेली, तर होणारी वेदना सोसणे फार कठीण जाते. गवतासारखे दीन दुसरे काय असेल? दिवसभर ते पायदळी तुडवले जाते. कबीर त्याला मोठे ठरवत नाहीत. ते फक्त सावध करतात: ज्याला आपण कमी लेखतो, तोच एका क्षणात आपल्याला खरेखुरे दुःख देऊ शकतो.