संत कबीर · वाणी, संगत आणि आचरण
पाऊस आला, बांध सांभाळा
गगन घटा घहरानी हो साधो, गगन घटा घहरानी पूरब दिशा से उठी है बदरिया रिमझिम बरसत पानी अपना अपना मेड़ संभारो बह्यो जात यह पानी सुरत-निरत का बेल नहाओ करो खेत निर्वाणी धान काट मार घर आवे सोई कुशल किसानी दोनों थार बराबर परसें जेवें मुनि और ज्ञानी
साधूंनो, ऐका: गगनात ढग दाटून गडगडत आहेत. गगन म्हणजे आतले आकाश; मनाच्या सर्वोच्च अवस्थेला संतकवी हेच नाव देतात. पूर्वेकडून ढग भरून आला आहे, आणि रिमझिम पाऊस पडतो आहे. प्रत्येकाने आपापल्या शेताचे बांध सांभाळावेत, कारण हे पाणी वाहून चालले आहे. भाताच्या खाचरात पाणी अशाच बुटक्या बांधांनी अडवून ठेवलेले असते; बांध फुटला की सगळे पाणी वाहून जाते. सुरत आणि निरत हे तुमचे दोन बैल आहेत: देवाकडे लागलेले लक्ष, आणि त्याच्यात तल्लीन होणे. त्यांना या पावसात न्हाऊ घाला. मग निर्वाणासाठी, म्हणजे जन्म-मरणाच्या फेऱ्यातून सुटण्यासाठी, आपले शेत कसा. जो भात कापतो, मळतो आणि धान्य घेऊन घरी येतो, तोच कुशल शेतकरी. तो दोन ताटे सारखी भरून वाढतो, आणि मुनी व ज्ञानी पंगतीला बसतात.