संत कबीर · वाणी, संगत आणि आचरण
चंदनासारखी हरिकथा
सील-संतोष सदा समदृष्टि, रहनि गहनि में पूरा ताके दरस-परस भय भाजै, होइ कलेस सब दूरा निसि-बासर चर्चा चित-चंदन, आन कथा न सोहावै करनी-धरनी संगीत गावै, प्रेम रंग उड़ावै राग-स्वरूप अखंडित अविचल, निर्भय बेपरवाई कहै कबीर ताहि पग परसो, घट घट सब सुखदाई
खरा साधू शीलवान आणि संतोषी असतो, आणि सगळ्यांकडे एकाच नजरेने पाहतो. त्याच्या राहण्यात आणि त्याने धरलेल्या वाटेत तो परिपूर्ण असतो. त्याचे दर्शन आणि स्पर्श होताच भीती पळून जाते, आणि सगळे क्लेश दूर होतात. रात्रंदिवस तो देवाचीच चर्चा करतो, आणि ती चर्चा त्याच्या मनाला चंदनासारखी शीतल आणि सुगंधी वाटते. दुसरी कोणतीही कथा-वार्ता त्याला रुचत नाही. आपल्या प्रत्येक कामात आणि आचरणात तो गात असतो. रंगपंचमीला रंग उधळावा, तसा तो प्रेमाचा रंग उधळत असतो. तो स्वतः प्रेमाचे रूप आहे: अखंड, अढळ, निर्भय आणि निश्चिंत. कबीर म्हणतात, अशा साधूच्या पाया पडा; तो प्रत्येक हृदयाला सुख देतो.