संत कबीर · सद्गुरू आणि शब्द
दगडाची नाव
नां गुर मिल्या न सिष भया, लालच खेल्या डाव। दून्यूं बूड़े धार मैं, चढ़ि पाथर की नाव॥
गुरू भेटलाच नाही, आणि कोणी शिष्यही झाला नाही. लोभ दोघांशीही आपला डाव खेळत होता. म्हणून दगडाच्या नावेत बसलेले ते दोघेही भर प्रवाहात बुडाले. गुरू फायद्यासाठी शिष्य गोळा करतो, आणि शिष्य फायद्यासाठी गुरू धरतो; तेव्हा दोघेही नावापुरतेच असतात. असे नाते दगडासारखे जड असते, आणि ते दोघांनाही तळाशी नेते.