संत कबीर · सद्गुरू आणि शब्द
आत पिकणारे फळ
शब्द हमारा आदि का, पल-पल करहु याद। अन्त फलेगी माँहली, ऊपर की सब बाद॥
कबीर सांगतात, माझा शब्द आदीपासूनचा आहे, सृष्टीच्या आरंभापासूनचा; त्याची क्षणोक्षणी आठवण ठेवा. शेवटी फळ देते ते आत वाढलेलेच. वरवरचे सगळे वाया जाते. इथे शब्द म्हणजे गुरूंकडून मिळालेले खरे ज्ञान. त्याचे स्मरण म्हणजे जणू माणसाने आपल्या आत, कोणाच्या नजरेस न पडता, जोपासलेले रोप. जे केवळ वरवर, दिखाव्यासाठी केले जाते, त्याचे पीक आयुष्याच्या शेवटी हाती येत नाही.