संत कबीर · सद्गुरू आणि शब्द
दारे न लावता, श्वास न रोखता
भाई, कोई सतगुरु संत कहावे नैनन अलख लखावे प्रान पूज्य क्रिया ते न्यारा सहज समाधि सिखावे द्वार न रूँधे, पवन न रोके नहिं भव-खंड तजावे यह मन जाय यहाँ लग जब ही परमातम दरसावे करम करे निहकरम रहे जो ऐसी जुगति लखावे सदा विलास त्रास नहिं तन में भोग में जोग जगावे धरती-पानी आकाश-पवन में अधर मंडलिया छावे सुन्न सिखर के सार सिला पर आसन अचल जमावे भीतर रहा सो बाहर देखे दूजा दृष्टि न आवे
बंधू, सद्गुरू आणि संत म्हणावे ते त्यालाच, जो अलख याच डोळ्यांना दाखवतो; अलख म्हणजे जो कधी दिसत नाही तो. तो सहज समाधी शिकवतो: मनाची अशी शांती, जी आपोआप येते. तिच्यासाठी ना प्राणायाम लागतो, ना पूजा, ना कोणतेही कर्मकांड. तो इंद्रियांची दारे बंद करायला लावत नाही, श्वास रोखायला लावत नाही, संसार सोडायलाही सांगत नाही. हे मन जेव्हा जिथे भटकेल, तिथेच तो त्याला परमात्म्याचे दर्शन घडवतो. काम करत राहूनही कामात न बांधले जाण्याची युक्ती तो दाखवतो. तो सदा आनंदात असतो; त्याच्या देहात कुठेही भीती नसते. भोगांच्या मध्ये राहूनही देवाशी त्याचा योग जागा असतो. पृथ्वी, पाणी, आकाश आणि वारा यांच्यामध्ये तो अधांतरी टांगलेली झोपडी शाकारतो; तिच्या खाली कसलाच आधार नाही. तरी त्याचे आसन अढळ आहे: शून्याच्या शिखरावरच्या भक्कम शिळेवर त्याने ते मांडले आहे. शून्य म्हणजे विचार जिथे थांबतात, ती आतली निश्चल पोकळी. आपल्या आत वसणाऱ्या त्या एकालाच तो आता बाहेरही पाहतो; त्याच्या दृष्टीला दुसरे काहीच दिसत नाही.