संत कबीर · सद्गुरू आणि शब्द
आधी स्वतः पिणारे सद्गुरू
साधो, सो सतगुरु मोंहि भावै सत्त प्रेम का भर भर प्याला आप पिवै मोंहि प्यावै परदा दूर करै आँखिन का ब्रह्म दरस दिखलावै जिस दरसन में सब लोक दरसै अनहद सबद सुनावै एकहि सब सुख-दु:ख दिखलावै सबद में सुरत समावै कहैं कबीर ताको भय नाहीं निर्भय पद परसावै
साधू हो, देवाला आयुष्य वाहिलेल्यांनो, ऐका: मला असे सद्गुरू आवडतात. ते खऱ्या प्रेमाचा प्याला पुन्हा पुन्हा काठोकाठ भरतात; आधी स्वतः पितात, आणि मग मला पाजतात. ते माझ्या डोळ्यांवरचा पडदा दूर करतात आणि मला ब्रह्माचे दर्शन घडवतात. ब्रह्म म्हणजे सगळ्या गोष्टींच्या मागे असलेले एकमेव सत्य. त्या एका दर्शनात सारी विश्वे दिसतात. ते मला अनाहत नादही ऐकवतात, म्हणजे कोणत्याही हाताने न छेडता आत वाजणारे संगीत. सगळी सुखे आणि सगळी दुःखे एकच आहेत, हे ते मला दाखवून देतात. ते माझी सुरत शब्दात लीन करतात. सुरत म्हणजे देवाकडे वळलेले माझे लक्ष, आणि शब्द म्हणजे अंतरात घुमणारा नाद. कबीर गातात, असे सद्गुरू ज्याला भेटतात, त्याला कशाचीच भीती उरत नाही; कारण सद्गुरू त्याला अशा ठिकाणी नेतात, जिथे भीती पोचूच शकत नाही.