संत कबीर · सद्गुरू आणि शब्द
दोन आंधळे आणि विहीर
जाका गुर भी अंधला, चेला खरा निरंध। अंधा-अंधा ठेलिया, दून्यूँ कूप पड़ंत॥
गुरूच आंधळा, आणि शिष्य त्याहूनही आंधळा. मग एक आंधळा दुसऱ्या आंधळ्याला ढकलत नेतो, आणि शेवटी दोघेही विहिरीत पडतात. हे आंधळेपण डोळ्यांचे नाही, सत्य न दिसण्याचे आहे. ज्या गुरूला स्वतःलाच वाट दिसत नाही, तो शिष्याला बुडवतो, आणि त्याच्याबरोबर स्वतःही बुडतो.