संत कबीर · सद्गुरू आणि शब्द
जिथे चंद्र नाही, सूर्य नाही
सतगुर सोई दया कर दीन्हा ताते अनचिन्हार मैं चीन्हा बिन नैनन का देखन-पेखन बिन सरवन का सुनना चाँद न सूर दिवस नहीं रजनी तहाँ सुरत लौ लाई बिना अन्न अमृत-रस-भोजन बिन जल तृषा बुझाई जहाँ हरष तहँ पूरन सुख है वह सुख कासों कहना कहें कबीर बलि बलि सतगुरु की धन्य शिष्य का लहना
सद्गुरूंनी माझ्यावर अशी दया केली की ज्याला मी कधीच ओळखत नव्हतो, त्याची मला ओळख पटली. आता डोळ्यांविना पाहणे घडते, आणि कानांविना ऐकणे. जिथे चंद्र नाही, सूर्य नाही, दिवस नाही, रात्र नाही, तिथे मी माझी सुरत लावली आहे. सुरत म्हणजे बाहेरून परतून देवाकडे लागलेले मनाचे लक्ष. तिथे अन्नाचा कणही नसताना अमृताचे जेवण मिळते, आणि पाण्याविना तहान शमते. जिथे असा हर्ष आहे, तिथे सुख पुरेपूर आहे. ते सुख शब्दांत सांगता येत नाही; आणि सांगायचे तरी कोणाला? कबीर सद्गुरूंवरून स्वतःला ओवाळून टाकतात, आणि म्हणतात: ज्याला गुरूंकडून एवढे मिळाले, तो शिष्य धन्य आहे.