मनाचे श्लोक
बोलणे फार, करणे नाही
क्रियेवीण नानापरी बोलिजेतें। परी चित्त दुश्चीत तें लाजवीतें। मना कल्पना धीट सैराट धांवे। तया मानवा देव कैसेनि पावे॥
कृती काहीच नाही, आणि बोलणे मात्र नाना प्रकारचे. पण अस्वस्थ मनच त्या बोलणाऱ्याला लाजवते. हे मना, कल्पना धीटपणे, सैरावैरा धावते. अशा माणसाला देव कसा भेटेल? एखाद्या माणसाचा विचार करा. तो सहनशीलतेवर छान बोलतो, आणि घरी मात्र रागाने भडकतो. बोलण्या-वागण्यातली ही दरी इतरांना कदाचित दिसणार नाही; पण त्याच्या स्वतःच्या मनाला ती दिसते. श्लोकाला अभिप्रेत असलेली लाज हीच. मग श्लोक दुसरा दोष सांगतो: धीट, बेलगाम धावणारी कल्पना. आणि तो विचारतो, अशा माणसाला देव कसा पावेल?