मनाचे श्लोक
ध्रुव बाळाला अढळपद
धुरु लेकरूं बापुडें दैन्यवाणें। कृपा भाकितां दीधली भेटि जेणें। चिरंजीव तारांगणीं प्रेमखाणी। नुपेक्षी कदा देव भक्ताभिमानी॥
ध्रुव लहानसे लेकरू होते, गरीब, दीनवाणे. त्याने कृपेची याचना केली; आणि भक्ताला आपले म्हणणारा, त्याला कधीच न सोडणारा देव आला आणि त्याने ध्रुवाला दर्शन दिले. प्रेमाची खाण असलेल्या देवाने त्याला ताऱ्यांमध्ये कायमचे स्थान दिले. कथा अशी: सावत्र आईने ध्रुवाला त्याचे वडील उत्तानपाद राजा यांच्या मांडीवरून ढकलून दिले. पाच वर्षांचा ध्रुव वनात विष्णूची प्रार्थना करायला गेला. शेवटी विष्णू प्रकट झाला, आणि त्याने ध्रुवाला कधीही न ढळणारे स्थान दिले. ध्रुव म्हणजे अढळ; आकाशातला ध्रुवतारा तोच.