मनाचे श्लोक
जिथे पाहतो तिथे हरी
मनीं लोचनीं श्रीहरी तोचि पाहे। जनीं जाणता भक्त होऊन राहे। गुणीं प्रीति राखे क्रमू साधनाचा। जगीं धन्य तो दास सर्वोत्तमाचा॥
तो मनातही श्रीहरीलाच पाहतो, आणि डोळ्यांनीही त्यालाच पाहतो. तो ज्ञानी आहे, तरीही लोकांत भक्त होऊनच राहतो. चांगल्या गुणांवर त्याची प्रीती असते, आणि साधनेचा क्रम तो न चुकता सांभाळतो. जगात धन्य तो सर्वोत्तमाचा दास. या श्लोकापासून समर्थ खऱ्या भक्ताची दहा चित्रे रेखाटतात. प्रत्येक चित्राचा शेवट एकाच स्तुतीने होतो: जगीं धन्य तो दास सर्वोत्तमाचा. सर्वोत्तम म्हणजे सर्वांहून श्रेष्ठ, म्हणजेच देव. पहिला गुण सर्वांत खोलवरचा आहे. हरी फक्त ध्यानात, डोळे मिटून मनात आणलेला नसतो; डोळे उघडले की जे दिसते, त्यातही तोच असतो. आणि आपण ज्ञानी झालो म्हणून भक्ती खालची, असे या माणसाला कधी वाटत नाही.