मनाचे श्लोक
निराकार आधार
निराकार आधार ब्रह्मादिकांचा। जया सांगतां सीणली वेदवाचा। विवेकें तदाकार होऊनि राहे। मना संत आनंत शोधूनि पाहे॥
त्याला आकार नाही; आणि ब्रह्मदेव व इतर सगळे देव त्याच्याच आधारावर उभे आहेत. त्याचे वर्णन करता करता वेदांची वाणीही शिणून गेली. विवेकाने, म्हणजे खरे आणि क्षणिक यांतला भेद ओळखून, त्याचेच रूप होऊन राहा. हे मना, संतांच्या संगतीत राहून अनंताचा शोध घे. जिथे वेदांचे शब्द थकतात, तिथे श्लोक विवेकाकडे वळतो. तदाकार म्हणजे ‘त्याच्याच आकाराचे’. विवेकाने येथे मन तसे होते: ते निराकाराचेच रूप घेते, आणि तिथेच राहते.