मनाचे श्लोक
पाहून मन भरत नाही
नभासारिखें रूप या राघवाचें । मनीं चिंतितां मूळ तूटे भवाचें । तया पाहतां देहबुद्धी उरेना । सदा सर्वदा आर्त पोटीं पुरेना ॥
राघवाचे रूप आकाशासारखे आहे. ते मनात चिंतले, तर भवाचे, जन्म-मरणाच्या फेऱ्याचे, मूळच तुटते. त्याला पाहिले की देहबुद्धी उरत नाही. तरीही पोटातली आर्त तळमळ कधीच, कोणत्याही क्षणी शमत नाही. येथे दोन गोष्टी संपतात: जन्म-मरणाचा फेरा, आणि ‘मी देह आहे’ ही भावना. एक गोष्ट मात्र कधीच संपत नाही: त्याची ओढ. ज्याच्यावर जीव जडला आहे, त्याच्यासाठी आक्रोश करणाऱ्याची ही कळ आहे.