मनाचे श्लोक
संत कोणाला म्हणावे?
करी वृत्ति जो संत तो संत जाणा। दुराशागुणें जो नव्हे दैन्यवाणा। उपाधी देहेबुद्धितें वाढवीते। परी सज्जना केवि बाधूं शके ते॥
ज्याच्या मनाने संताची वृत्ती धरली आहे, तोच संत, असे जाणा. कोणतीही लोभी आशा त्याला लाचार, दैन्यवाणा करत नाही. उपाधी म्हणजे आयुष्यात साचत जाणारे पद, वस्तू आणि काळज्या यांचे ओझे. ती ‘मी म्हणजे हा देह’ ही समजूत वाढवते. पण अशा सज्जनाला ती कशी बाधणार? गेले पाच श्लोक मनाला सज्जनांची संगत धरायला सांगत होते; सज्जन कोण, ते हा श्लोक सांगतो. जे ओझे इतरांना देहाशी आणखी घट्ट बांधते, ते त्याला शिवूही शकत नाही.