मनाचे श्लोक
तेच शोधीत जावे
देहेबुद्धि हे ज्ञानबोधें तजावी। विवेकें तये वस्तुची भेटि घ्यावी। तदाकार हे वृत्ति नाहीं स्वभावें। म्हणोनी सदा तें चि शोधीत जावें॥
ज्ञानाने जे भान येते, त्याच्या बळावर ‘मी म्हणजे हा देह’ ही बुद्धी सोडून द्यावी. मग विवेकाने त्या सत्याची भेट घ्यावी. मनाची वृत्ती स्वभावतः त्या सत्याचा आकार घेत नाही. म्हणून ते सत्यच सदा शोधीत जावे. या सत्यासाठी श्लोकातला शब्द आहे ‘वस्तु’: जे खरोखर आहे, ते एकमेव. मनाला त्याच्या मर्जीवर सोडले, तर ते त्या सत्याचा आकार घेत नाही; म्हणून त्याला पुन्हा पुन्हा तिकडे वळवावे लागते.