निवडक दासबोध ओव्या · Devotion
देव सख्यत्वें राहे आपणासी · दासबोध ४.८.१२-१४
देव सख्यत्वें राहे आपणासी । तें तों वर्म आपणाचि पासी । आपण वचनें बोलावीं जैसीं । तैसीं येती पडसादें ॥ १२॥ आपण असतां अनन्यभावें । देव तत्काळचि पावे । आपण त्रास घेतां जीवें । देवहि त्रासे ॥ १३॥ जैसें जयाचे भजन । तैसाचि देवहि आपण । म्हणौन हें आवघें जाण । आपणाचि पासीं ॥ १४॥
सख्यभक्ती म्हणजे देवाला आपला सखा, आपला मित्र मानून केलेली भक्ती; नवविधा भक्तीतील हा आठवा प्रकार. देवाच्या या मैत्रीसाठी आपले सुख, जिवलग, प्राणसुद्धा अर्पावे, असे समर्थ या समासात सांगतात. समर्थ म्हणतात, देव आपला सखा होऊन आपल्याशी राहतो, याचे वर्म आपल्याच जवळ आहे. आपण जसे शब्द बोलू, तसेच प्रतिध्वनी परत येतात. आपण अनन्य भावाने, दुसरीकडे मन न जाऊ देता राहिलो, तर देव तत्काळ पावतो. आपण मनातून त्रासलो, कंटाळलो, तर देवही त्रासतो. जसे ज्याचे भजन, तसाच देवही त्याच्यासाठी होतो. म्हणून हे सगळे आपल्याच जवळ आहे, हे जाणावे. हा विचार गीतेतील ‘जे जसे मला भजतात, तसाच मी त्यांना भजतो’ या वचनाची आठवण करून देतो.